عصر گیلان
سه شنبه ۴ مهر ۱۳۹۶ - 26 Tuesday 2017 - ساعت ۱۲:۴۹:۲۳
سرخط خبرها :
  • کد مطلب : 133234
  • تعداد نظرات : 0 نظر
  • تاریخ انتشار خبر : ۱۹ آبان, ۱۳۹۵ - ۰۰:۰۳
  • سرویس : مقاله و گزارش
  •   

    عکس سلفی، پدیده ای خوب یا بد؟

    ثریا آلیان - کارشناس ارشد روان شناسی بالینی

    عکس سلفیعصر گیلان، این روزها کمتر کسی است که تا حالا عکس سلفی نگرفته باشد و یا حداقل شاهد عکس سلفی گرفتن دیگران نشده باشد. واژه (‏Selfie‏)‏‎ اولین بار در سال ۲۰۱۳ میلادی به صورت رسمی در واژه نامه آکسفورد، به عنوان کلمه سال معرفی شد. البته اصل واژه «سلفی» نخستین بار در سال ۲۰۰۲ ابداع شد، در آن زمان یک مرد استرالیایی عکسی از خود در اینترنت منتشر کرد و از واژه سلفی استفاده نمود.

    عکاسی سلفی ‎در واقع‎ ‎عکسی‎ ‎از خود است که معمولاً با دوربین های دیجیتال دستی (همراه) گرفته می شود، با این تفاوت که عکس های گرفته شده به این روش عموماً ‏برای استفاده در شبکه های اجتماعی‎ ‎به کار برده می شوند.‏ در ابتدا این کار برای ثبت لحظات به یادماندنی بسیار هیجان انگیز بود، ولی متاسفانه مانند بسیاری از ابداعات نوین اجتماعی دچار سوء استفاده شد و در ردیف رفتارهای اعتیادآور قرار گرفت.

    به تازگی، انجمن روان پزشکی آمریکا، تمایل عکس گرفتن از خود و یا همان عکس سلفی را به عنوان یک اختلال روانی تایید کرده و برای آن از اصطلاح “سلفیتیس” استفاده نموده است. انجمن فوق برای این پدیده، تعریف جامعی ذیل را در نظر گرفته است:

    تمایل وسواسی – اجباری برای گرفتن عکس از خود و فرستادن آن در شبکه های اجتماعی، به منظور جبران کمبود عزت نفس و ایجاد شکاف حاصل از فقدان صمیمیت در روابط انسانی؛ این اختلال در سه سطح رده بندی می شود: حد مرزی، حاد و مزمن.

    ۱– اگر روزی سه تا عکس سلفی از خود می‌گیرید، اما آنها را در شبکه های اجتماعی به اشتراک نمی‌گذارید، در رده‌ی سلفیتیس لب مرزی قرار دارید.

    ۲– اگر روزی حداقل سه عکس از خودتان را به این شبکه ها ارسال می کنید، دچار اختلال سلفیتیس حاد هستید.

    ۳– اگر اشتیاق غیر قابل کنترلی برای گرفتن روزانه شش عکس از خود و ارسال آنها را تجربه می کنید، شما دچار اختلال سلفیتیس مزمن هستید.

    مسلما گرفتن سلفی کمتر از سه نوبت در طول روز به عنوان یک اختلال محسوب نمی شود.

    ریشه های اختلال سلفیتیس را می‌توان در تعارض فرد با محیط و جامعه برای حل بحران در زمینه برقراری ارتباط و یا حل نیازهای مورد توجه قرار گرفتن و مورد محبت قرار گرفتن یافت. این افراد دارای ویژگی های “توجه طلب با اعتماد به نفس پایین”، “خودشیفته‌”، “دوری گزین”، “مد طلب” هستند. وابستگی ایجاد شده به دنبال انتشار عکس و دریافت لایک، در نهایت می تواند باعث «خودشیفتگی دیجیتالی» شود. این مساله در جامعه تا به جایی پیش رفته، که حتی بعضی افراد با جسد عزیزان خود عکس سلفی می گیرند. این خودشیفتگی براساس باوری ایجاد می‌شود که فرد خود را از تمام اطرافیان باهوش تر، جذاب‌تر، زیباتر و بهترمی داند و به صورت کاذب به این باور می رسد، که همه اطرافیان در سطح پایین تری از او قرار دارند و با این وجود همواره موضع خود را ناامن می بیند که این صفات را از دست بدهد.

    در کشوری مثل آمریکا جوانان ۱۸ تا ۲۴ ساله، روزی یک میلیون عکس سلفی می گیرند و در خصوص دامنه گسترده آسیب های این پدیده، موضوع تا آنجا پیشرفت نموده است که در کشورهای اروپایی و کشورهای توسعه یافته، کمپ ها و کلینیک هایی برای ترک و درمان آن راه‌ اندازی شده است (در بیمارستان مرکزی لندن سالانه بیش از ۱۰۰ معتاد به فیس بوک و توییتر درمان می شوند و این مرکز هم اکنون متخصصانی استخدام کرده است تا بتواند معتادان به عکاسی سلفی را هم درمان کند.) از نظر محققان آن چه جای نگرانی دارد اعتیاد به سلفی گرفتن نیست، بلکه بیماری سخت‌تری است که باعث می شود فرد ظاهرش را بیش از اندازه کنترل نماید و همیشه به دنبال پیدا کردن ایرادی در ظاهرش باشد. از آن جا که افرادی که سلفی می گیرند، ساعت ها وقت برای انتخاب عکس از بین‌ عکس های بی عیب و نقص، برای نمایش دادن به دیگران صرف می کنند، می‌توان رد پای این اختلال را در زندگی شان مشاهده نمود.

    البته، خودِ پدیده عکس سلفی انداختن به عنوان یک تکنولوژی نوین به تنهایی علت بروز اختلال نیست بلکه دریچه‌ای است برای افرادی که می توانند مستعد ابتلا به اختلالات روانی و شخصیتی مختلفی باشند و این استعداد و زمینه در «عکس سلفی» نمود می‌یابد.

    محققان آمریکایی به این نتیجه رسیده‌اند که مردان بیشتر از زن ها عکس های سلفی را قبل از انتشار ویرایش می‌کنند و همین مساله باعث می‌شود تا بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات یادشده قرار بگیرند.

    آسیب شناسی پدیده عکس سلفی

    از آسیب های رایج این پدیده، کمرنگ شدن عواطف و حس همنوع دوستی و عدم توجه به زیبایی های دیگران و خودخواهی و خودشیفتگی است. اختلالی که محصول پدیده سلفی گرفتن است، در نهایت باعث ایجاد فرآیند “سه گانه تاریک روانی” می شود. سه گانه تاریک روانی به سه اختلال: نارسیسیم (خودشیفتگی بیمارگونه)، ماکیاولیسم (استثمار دیگران) و سایکوپاتی (رفتار کردن بدون توجه به عقاید و احساسات دیگران) گفته می‌شود. این سه گانه تاریک روانی هم به صورت تک به تک و هم به صورت مجموعه‌ای از اختلالات که به صورت بدکار کردی می‌تواند ظهور نماید آسیب خود را به فرد خواهد زد. البته این وضعیت عمدتا افرادی که مستعد بروز اختلالات روانی و شخصیتی هستند را درگیر می کند.

    بنابراین، مشخص می شود استفاده افراطی از تکنولوژی رسانه های دیجیتالی بدون در نظر داشتن جنبه های ایمنی بهداشت روانی و اجتماعی، می تواند باعث بروز اختلالات شدید رفتاری و انزوای عاطفی شود. پیشنهاد می شود در مواردی که چنین اختالالاتی در خود مشاهده می کنید، حتما از مشاوران و متخصصان روانشناسی کمک بگیرید.

    انتهای پیام
    این خبر را به اشتراک بگذارید :

    تبلیغات در عصر گیلان

    09389707979
    %u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A